Facebook
Twitter
Google+
YouTube
Blog
RSS Feed
රහ කතා-බස්
"කතිකාව ගොඩ නැඟීම යි වැදගත්..."- අවුල් කරන අWL Art- විරාජ් ලියනාරච්චි
බූන්දි, 09:42:23
වසර හයක් තිස්සේ වෘත්තීය ඡායාරූප ශිල්පියෙකු සහ සමාජ ක්‍රියාකාරිකයෙකු ලෙස අප හඳුනන විරාජ් ලියනාරච්චි ඡායාරූපකරණය ඇසුරේ විවිධ පර්යේෂණවල නිරත වෙමින් සිටියි. වත්මන් ලාංකේය සන්දර්භය තුළ දුලබව ස්පර්ශ වන ඉම් කරා ළඟා වීමට වෙර දරයි. කලාවට අදාළ අධිපති මතවාදයෙන් ඔබ්බට ගිය වෙනස් වූ මානයන් ගවේශණය කරන ඔහු ඒ ප්‍රකාශනයන් සිදු කරන්නේ අප අවට ඇති වෙනත් විවිධ මාධ්‍ය සමඟ මිශ්‍ර කරමිනි. සිය ඡායාරූප හරහා අන්තර්ජාතික අවධානයට ද ලක්ව ඇති ඔහුගේ ප්‍රථම කේවල ඡායාරූප ප්‍රදර්ශනය ‍මැයි මස 27 සිට 29 වැනිදා දක්වා කොළඹ ජාතික කලා භවනේ දී සහ ජුනි 2 සහ 3 යන දෙදින තුළ පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ‘මාගේ දේශය අවදි කරනු මැන’ ශිෂ්‍ය සාහිත්‍ය උළෙලේ දී පැවැත්වීමට බලාපොරොත්තු වෙයි. විරාජ් බූන්දිය සමඟ කළ ‍මේ සංවාද සටහන ඒ නිමිත්තෙනි.

ඇයි ඔබ ඔබේ ප්‍රකාශන මාධ්‍යය ලෙස ඡායාරූපකරණය තෝර ගන්නේ?

ඇත්තට ම මගේ ප්‍රකාශන මාධ්‍යය ඡායාරූපකරණය පමණක් නෙවෙයි. මම විවිධ මාධ්‍ය ඔස්සේ දේවල් ඉදිරිපත් කරනවා. කවිය, කෙටි චිත්‍රපටකරණය වගේ විවිධ දේවල් හරහා මගේ ප්‍රකාශනයන් කරන්න උත්සාහ ගනිමින් ඉන්නවා.

නමුත් ඡායාරූපකරණය කියන්නේ විශේෂ මාධ්‍යයක්. චිත්‍රපටියක් ගත්තොත් ඒකෙ ගලා යාමක් සිද්ධි ගොඩක් තියෙනවා. ඒත් ඡායාරූපයකට හසුවෙන්නේ ජීවිතයේ එකම එක නිමේෂයක් විතරයි. එක රූපයක්. ඒ එක රූපයෙන් පුලුවන් මිනිහෙක්ව සසල කරන්න. ඒ නිසා ඡායාරූප කලාවට මම වඩාත් කැමතියි.

අපි දන්නවා ඡායාරූපකරණයේ modern art(නූතනවාදී කලාව), surrealism(අධියථාර්ථවාදය), post-modern art (පශ්චාත් නූතනවාදී කලාව) වැනි විවිධ ශානරයන් තිබෙන බව. මේවා අතරින් ඔබේ එළඹුම මොකක්ද?

මම මේ එකකට සීමාවෙලා නෑ. මම විවිධ ශානර තුළ අත්හදා බැලීම් කරමින් ඉන්නවා. අපි සාමාන්‍ය ස්වභාවික ඡායාරූපයක් ගත්තොත් ඒ තමා අපි දකින දේ. එය අයත් වෙන්නේ modern art වලට. නමුත් surrealism කියල කියන්නේ දේවල් ඉන්ද්‍රජාලිකව කියවා ගැනීමක්. ඒ ඡායාරූපය දිහා බැලුවම ඒක යථාර්ථය නෙවෙයි. නමුත් ඒක ඇසින් දකින දේ ම විය යුතු ද? නෑ. මනසින් දකින දෙයක් වෙන්න පුලුවන්. modern art ඉඳන් surrealism වලට එද්දි නිර්ණායක ටිකක් හැලිලා තමයි එන්නෙ. post-modern කලාව ඊටත් වඩා වෙනස්. එහිදී නිර්මාණයේ කර්‍තෘ ගැන හොයනවා, මාතෘකාව බලනවා. ‍ modern art වලදි අනුගමනය කරන ඇතැම් රීති- එනම්, වස්තු සංවිධානයේ දී ප්‍රධාන අරමුණට බාධා නො වන පරිදි අනෙක් වස්තූන් තැබීම, ප්‍රධාන අරමුණ බලා සිටින දිශාවට (Looking Phase) වැඩි ඉඩක් තැබීම වැනි දෑ නො සලකා හරිනවා. මම කියන්නෙ නෑ ඒ රීති නරකයි, post-modern ශානරය තමයි හොඳම කියල. නමුත් නිර්ණායක සේම ඒ තුළින් කියවෙන මිනිසුන්ගේ ජීවිතයට බද්ධ වන දේවල් පිළිබඳ කතිකාවත් (Discourse) වැදගත්.



අලුත් විෂයක් තියෙනවා Photo Manipulate කියල. එහිදී එක් නිර්මාණයක් කරන්න ඡායාරූප ගණනාවක් යොදා ගන්නවා. ඒ නිසාම එතුළින් මතුවන කතිකාව ප්‍රබලයි.

කවුරුත් වැඩිය අත තියන්න බය ‘නිරුවත් ඡායාරූපකරණය’ ගැන ඔබ උනන්දුයි නේද?

ජීවිතයෙ නිරුවත මම දකින්නෙ වෙනත් විදිහකට. සිංහල- බෞද්ධ ලාංකික විඥානයේ තියෙන ලංකාව කියන්නේ දොරමඬලාවෙ කියන ‘හරි ෂෝක්’ එක. එහි නිරුවතට ඉඩ නෑ. නමුත් ඇත්තටම නිරුවත කියන්නෙ නිදහස සහ ගැඹුර පිළිබඳ අදහසක් ඉස්මතු කරන දෙයක්. නිරුවතට පොදු සමාජය දෙන අර්ථ කථනය තුළ තමයි ඒක කුණුහරුපයක් වෙන්නෙ. නමුත් ඒක කුණුහරුපයක් නෙවෙයි. ඉතිහාසයෙ දි ලයනල් වෙන්ඩ්ට් වැනි අය විශිෂ්ට ලෙස මේක කළා. එහි ලස්සනක් තිබුණා. රැලෙක්ස් රණසිංහ, පී.බී. වීරවර්ධන, වෛද්‍ය එම්. එස්. වීරකෝන් සහ ජී. හෙට්ටිආරච්චි වැනි අය අතර මේ ගැන විශේෂ කතිකාවක් තිබුණා. ඒ පෙළ එකපාරට ම නැතිවෙලා ගිහින්. දැන් Nude Photography දකින්නෙ විනාශකාරී දෙයක් විදිහට. ඒ අදහස මේ භූමියේ අධිපති මතවාදයට සාපේක්ෂ යි. ඉස්සර මෙය යොදා ගැනුනෙ ස්ත්‍රියගෙ සුන්දරත්වය මතු කරන ක්‍රමවේදයක් විදිහට. නමුත් මම වැඩිපුර ගන්නෙ නග්න පිරිමි රූප. මම ඒ තුළින් උත්සාහ කරන්නේ පිරිමියා තුළ ඇති ස්ත්‍රී ස්වභාවය මතු කරන්නයි. මේ පුරුෂාර්ථවලින් පිරුණු සමාජයට පිරිමියා යනු පරම දෙයක් නොව ස්ත්‍රිය හා පුරුෂයාගේ සංකලනයක් බව කියන්නයි මට ඔනෙ. අනෙක් අතට ස්ත්‍රී ඡායාරූප සම්බන්ධයෙන් ගත්තොත් සුන්දරත්වය මතු කිරීම වෙනුවට මම උත්සාහ දරන්නෙ බඩ මහත, රැළි වැටුණු සැබෑ ස්ත්‍රී ශරීර ඡායාරූපගත කරන්න‍. ලස්සන කැත තීරණය කරන්නේ රේඛා සහ හැඩතලවලින් නෙවෙයි. නිරුවත තුළ ඉන් එහා ගිය නිදහස පිලිබඳ කතිකාවක් ගොඩ නැඟිය යුතුයි. ඒ නිදහස ලස්සන ස්ත්‍රියට පමණක් අයිති දෙයක් නෙවෙයි.

වික්ටෝරියානු සමාජයෙ මිනිසුන්ට ඇඳුම් ගලවන්න සෑහෙන්න කාලයක් ගත වුණා. ඒ වගේ තමයි ලංකාවෙ වාමාංශික පක්ෂ අතර රාවයක් ගියා නිරුවත් වෙරළ කලාප ඇති කරන්නට සැලසුම් කිරීම ගැන. ඔවුන් කිව්වෙ මෙය ගෝලීය ධනවාදය තුළ සූරා කෑමක් කියලා. ඒ නිසා ඒ අදහසට විරුද්ධ වුණා. නමුත් ගොඩ නැගිය යුතු සැබෑ තර්කය එය නෙවෙයි. නිරුවත් වෙරළ කලාප ඇති කිරීම නෙවෙයි ප්‍රශ්නය- එය එක්තරා පිරිසකට පමණක් සීමා කිරීම යි.



ඔබ ලංකාවට තවම එතරම් ම හුරු නැති දෙයක් වන Interactive Art ඇසුරින් පර්යේෂණ කරනවා?

ඔව්. මම ඒ තුළත් අත්හදා බැලීම් කරමින් ඉන්නවා. Interactive Art කියල කියන්නෙ කලා කෘතියක් විඳින මිනිසාව ඒ කෘතියට බද්ධ කරගෙන ඔහු හෝ ඇය එහි කොටසක් බවට පත් කරගැනීමේ ක්‍රියාවලියකට යි. මම පහුගිය පෙබරවාරි මාසේ "Coca" කණ්ඩායම සමඟ එක් වෙලා මරදාන where house එකේ එවැන්නක් කළා. ඉන් එකක් තමයි බිත්තියක ප්‍රොජෙක්ට් කරලා කෙටි චිත්‍රපටයක් දිගට ම ප්‍රදර්ශනය කිරීම. ඒකත් එක්ක සහ- සම්බන්ධයක් හැදෙන විදිහට ගැලරි එක පුරා පොළවෙ තැන තැන හැඟීම් ප්‍රකට කරන මිනිස් මුහුණුවල ඡායාරූප ඇලෙව්වා. ගැලරියෙ අනික් දේවල් බලද්දි මිනිසුන්ට මේවා පෑගුණා. වී අයි පී කණ්ඩායම්වලට පවා. එතකොට එයාල ඇහුවා "ඇයි මේ ‍ෆොටෝස් පෑගෙන්න දාල තියෙන්නෙ? අපරාදෙ නේද?" කියලා. මගේ පිළිතුර වුණේ මේකයි. "අපි මේ පින්තූරෙ ඉන්න මිනිස්සු පෑගෙන එක ගැන දුක්වෙනවා. හැබැයි එළියෙ ඇත්තට ම නිමේෂයක් පාසා මිනිස්සු පෑගෙනවා. ඒ ගැන කාටවත් තැකීමක් නෑ." ඒ අදහසත් එක්කම විවිධ සංවාද ගොඩ නැගුණා. ජන ජීවිතයේ ගැටළුව ගැන කාටත් පොදු ප්‍රශ්න ගැන එවැනි දේ හිතන්නෙවත් නැති අය පවා විමතියට පත් වෙලා අදහස් දැක්වුවා.

ලෝකයේ ඡායාරූපකරණය ගැන කතා කළොත්?

දැනට හැදිල තියෙන පද්ධති ගත්තම ඒවා නිතරම නිර්මාණය වෙන්නේ දෘෂ්ටිවාදවලින් ගහණ මහා පද්ධතියට සාපේක්ෂව. ඉතින් ඡායාරූපයෙන් වෙන්නෙත් ඒ මතවාද ක්‍රියාවට නඟන එකම යි. උදාහරණයක් ලෙස ගත්තොත් හොලිවුඩ්වල හොඳම චිත්‍රපටි කියල සැලකෙන නිර්මාණ තුළ තියෙන දෘෂ්ටිය වෙන්නෙ ඒ සංස්කෘතිය තුළ බලවත් මතවාදය. ඡායාරූපකරණයත් ඒ වගෙයි. ලෝකෙ දැවැන්තම ඡායාරූප උළෙලක් වන 'Trierenberg Super Circuit' ගනිමු. අපි මෑතකදි දැක්කා ඒකට ඉදිරිපත් කරපු ළමා අංශයේ ඡායාරූප පෙළක්. ඒ ළමයි හරි සුන්දරයි. කිසිම දුකක් කරදරයක් පේන්නවත් නෑ. නමුත් අපි දන්නවා ඇත්ත ලෝකයේ ළමයින්ට කොච්චර ප්‍රශ්න තියෙනවද කියල. සෞඛ්‍යය, අධ්‍යාපනය, අපචාර මෙවැනි ප්‍රශ්න කොයි තරම්ද? නමුත් මෙතනදි මුළු ලෝකෙම කියවන්න පදනම හැටියට ගන්නෙ යුරෝපයේ දියුණු ජීවිතය. මම මේකෙන් අදහස් කරන්නෙ නෑ ළමයින්ගේ සුන්දරත්වය අගය නො කළ යුතුයි, දුක ම වර නැගිය යුතුයි කියල. නමුත් ඉහත කී විභවය වෙනස් කළ හැකි කතිකාවක් ගොඩ නැගිය යුතුයි.

මෙවැනි තත්ත්වයක් තුළ ඔබ ඔබේ ඡායාරූපවලින් වෙනස් යමක් කරනවද?

මම මේ කතා කරන්නේ Art Photography එහෙම නැත්නම් කලාත්මක ඡායාරූපකරණය සම්බන්ධයෙන්. Wedding Photography, nature and wild life photography, commercial photography මෙවැනි ෂානර ගොඩක් තියෙනවා. යම්කිසි ඡායාරූපයක් කලාත්මකයි කියල පිළිගන්න බලන්නාවූ නිර්ණායක ටිකක් තියෙනවා. රූපයේ හැඩතල, වර්ණ සංයෝජනය, වස්තු සංවිධානය, අඳුර- එළිය, රේඛා සහ ස්වර්ණමය අනුපාත ඉන් සමහරක්. ලංකාවෙදි කලාත්මක ඡායාරූප විග්‍රහ වෙන්නෙ මේ නිර්ණායකවලට සාපේක්ෂව. අපි සාමාන්‍යයෙන් බලන්නෙ ඇස් මට්ටමින්. නමුත් අපි මේ ඇස් දෙකෙන් දකින යථාර්ථය වෙනස්ම කෝණයකින් බලලා පෙර නොවූ විරූ විදිහට ඉදිරිපත් කිරීම තමයි සිද්ධ වෙන්නෙ. මේක තමයි පාඨමාලාවල න්‍යාය වශයෙන් උගන්වන්නෙ. ඒකෙ වරදක් නෑ. නමුත් අපි මේ ඔක්කොම කතා කරන්නෙ ගොඩ නැගීම් පද්ධතියක් තුළ විතරයි. අපට ඒ තුළින් මතු කළ යුතු කතිකාව මඟ ඇරිලා. අපි ජාතික ඡායාරූප කලා සංගමයේ ඩිප්ලෝමාව කරන කාලේ මිනිස්සු හොයාගෙන දුර බැහැර සංචාරය කරලා ඒ මිනිස්සු එක්ක ජීවත් වෙලා ඔවුන්ගේ ජීවිත කැමරාවට ග්‍රහණය කර ගත්තා. ඒ ගත්ත ඡායාරූපවලින් ජාතික කලා භවනේ ප්‍රදර්ශනයකුත් කළා. එතන තිබුන මගේ ‘Gypsy Girl’ කියන ඡායාරූපයට දෙවැනි තැන ලැබුණා. මේකට විවිධ ප්‍රතිචාර ලැබුණා. "දුකයි", "පව්", "හරි ස්වීට්" වගේ ඒවා වගේම සමහරු ඇහුවා "ඇයි මේකට ‘Gypsy Girl’ කියලා නම දැම්මෙ? නිකම් තිබ්බ නම් හරිනේ බලන කෙනාට විවෘතව හිතන්න" කියල. මම කියන්නෙ මේ ඉන්නෙ Gypsy Girl ම තමයි. අපි එයාව වෙන විදිහකට නෙවෙයි ඒ විදිහට ම දකින්න ඕනේ. ඒක තමා යථාව. කෙසේ නමුත් ඒ මාතෘකාව සහ එය බෙදාගත් ආකාරය අනුව ඒ තුළින් අහිකුණ්ඨික මිනිසුන් ගැන සංවාද ගොඩ නැඟුණා.

දේශපාලනිකව ගත්තොත් මිනිස්සු යථාර්ථය කියල කියව ගන්නෙ, දකින්නේ යථාව නෙවෙයි. කතිකාව ගොඩ නැඟීම යි වැදගත්. ඒ සඳහා මම කරන්නේ මේ යථාව මගේ පැත්තෙන් බලන්න කියලා ආරාධනාවක් කරන එකයි.



විරාජ් "අWL Art" නමින් තමන්ගෙ ප්‍රථම කේවල ඡායාරූප ප්‍රදර්ශනය කරන්න යනවා. ඔබ ඒ තුළින් ඉහත කියූ කතිකාව ගොඩ නඟන්නේ කොහොමද? ප්‍රදර්ශනය සහ අපේක්ෂිත කතිකාව ගැන කතා කළොත්?

මම ඡායාරූපකරණයට පිවිසිලා අවුරුදු හයක්. අපි කාචයට හසු කර ගන්න කලාත්මක ඡායාරූප මිනිසුන් සමඟ බෙදා ගත යුතුයි. ඒ සඳහා ඇති මාධ්‍යය ප්‍රදර්ශනයක් පැවැත්විම යි. ලංකාවෙ ප්‍රදර්ශනයක් කළාම ඒක බලන්න එන්නේ මම වගේම තවත් ඡායාරූප ගන්න අය. "මේ ෂොට් එක මාරයි" වගේ දේවල් කියලා විචාරයකුත් කරනවා. ඊට පස්සෙ කේක් කාලා, තේ බීලා, පිට කසලා යනවා. ඊට අමතරව ජාත්‍යන්තර ප්‍රදර්ශන ම පමණක් ඉලක්ක කරගෙන නිර්මාණ කරනවා. ඒ තුළ විශිෂ්ටයින් බිහිවෙලා තියෙනවා. ඒ තරමටම රන් පදක්කම් ගෙනල්ලත් තියෙනවා. මේකට අපේ ගුරුවරුත් ඇතුළත්. හැබැයි අඩුගාණෙ මහජනතාව නෙවෙයි, ඡායාරූප ක්ෂේත්‍රයේ ඉන්න අයවත් මේ ඡායාරූප දකින්නෙ නෑ. ප්‍රදර්ශනය තමයි තියෙන එකම ෆෝමැට් එක.

අපි ඉන්නෙ ගෝලීය ධනවාදී සමාජයක. ඒකට සාපේක්ෂව දැනුම හුවමාරු වෙන වේගය ඉස්සරට වඩා වැඩියි. අන්තර්ජාලය නිසා මේක තවත් පහසු වෙනවා. දවසකට ලක්ෂ ගණනක් හොඳ හෝ හොඳ නැති ඡායාරූප ඊට එක්වෙනවා. මම මුලින් ම අWL Art කළෙත් අන්තර්ජාලයෙ. ඒකෙන් මගේ රසික ප්‍රජාව පුළුල් වුණා. නමුත් ඇත්තම කාර්යය වුණේ අන්තර්ජාලය තුළ කතිකාව ගොඩ නඟන එක. මම ඡායාරූපය තුළ කවිය, විස්ථාපන කලාව වැනි දෑ එහෙට මෙහෙට දාලා අත්හදා බැලීම් කරනවා. මට හිතෙනවා ඒකෙ සාර්ථකත්වයක් තියෙනවා කියලා. මොකද ඒ තුළ යම් පිරිසක් රොක් වුණා. ඒ සියල්ලෙන් ලැබුණු උත්තේජනය තමයි මේ ප්‍රදර්ශනය සඳහා මුල් වුණේ.

ඔබ අහයි එතකොට මාත් කරන්නේ කලින් අය කරපු දේම නේද කියල. නමුත් අන්තර්ජාලයේ හෝ එහි නොවන පිරිසට කලාගාරයේ බිත්තියක එල්ලලා මේවා පෙන්නුවම එය පරිගණක මොනිටරයක් මත අඩු ගුණාත්මකභාවයකින් දකින ඡායාරූපයකට වඩා වෙනස්. එය කතිකාව සඳහා ඉඩ හැදීමක්. ඒ වෙනුවෙන් ම තමයි ප්‍රදර්ශනයේ ආරම්භයට සමගාමීව විදර්ශන කන්නන්ගර සහ සිතුමිණි රත්නමලල අදහස් දක්වන්නෙ. කොළඹ ම කේන්ද්‍ර නොකොට නුවරටත් මෙය ගෙනියන්න හිතුවෙ එහි තවත් ඉදිරි පියවරක් ලෙස.

විරාජ් විවිධ පිරිස් සමඟ කලා සහ දේශපාලන වැඩවල නිරත වෙනවා. මේ දේවල්වලට වැඩිපුරම අවකාශය හැදෙන මහල්වරාවෙ "බේකරිය" ගැන යමක් කිව්වොත්?

අපේ ඉතිහාසය පුරාම අවුරුදු ගණනක් වමේ ව්‍යාපාර එක්ක වැඩ කළා. අන්තිමේදි එයාල අපිට ෆැන්ටසි එකක් පෙන්නලා සුදු ඇඳුම් ඇඳ ගත්තා. බේකරියෙ අපි කරපු 'Saturday Night Fever' සංගීත වැඩසටහනේ මූලික අරමුණ වුණේ මේ තියෙන අධිපතිවාදී ‘මෙගා ස්ටාර්’ මියුසික් ශානරය ට පිටින් වෙන යමක් ගොඩ නැඟීම. ඒකට අපිත් එක්ක බොහෝ කලක් තිස්සේ ආදරය හා දේශපාලනය බෙදා ගත් මිතුරු කණ්ඩායම් හතක් එකතු වු ණා. ගීතදේව, ශාක්‍ය, O2, සරාලගේ Wanted බෑන්ඩ් එක, මාධව, පාලිත සහ ජෙහාන් වැනි දිගටම මියුසික් වැඩවල ඉන්න අය තමයි ක්ලැසික්, හාඩ් රොක් වැනි අංශ වලින් මේකට දායක වුණේ. මම ඒ එකතු වීමෙ ම වැදගත් කමක් දකිනවා. ඒක මේ මෙගා කතිතාව ඇතුළෙ real එකත් එක්ක කළ කතිකාවක්. සමහර සිංදු දේශපාලනික හැඩයක් ගත්තා. ඒකෙන් අපි දේශපාලන ව්‍යාපාර එක්ක සම්බන්ධයි කියලා චෝදනා ආවා. ජාතික පුවත්පත්වලිනුත් පහර දුන්නා. නමුත් මම කියන්න ඕනෙ එතන එහෙම දේශපාලන ව්‍යාපාර නෑ. මේ වගේ වැඩවලට කඩේ යන දේශපාලන ව්‍යාපාර දැන් ඇත්තෙත් නෑ.



විරාජ්ගෙ කලාවෙ ඉදිරි දැක්ම?

Art කරන කෙනෙක් විදිහට ඡායාරූපකරණය කියන්නෙ ෆොටෝ එකක් බිත්තියෙ එල්ලලා විනෝද වෙන එක නෙවෙයි. මේ තියෙන තත්ත්වයට දේශපාලනික උත්තරයක් ඕනෙ. අද සිංහල-බෞද්ධ දෘෂ්ටිවාදය දරන්නාවූ බහුතරය බලන් ඉන්නෙ හෙට නිවන් යන්න. එයාලගෙ ඇස් ඇරවන්න හරබර දේශපාලන සාකච්ඡා පමණක් ම ප්‍රමාණවත් නෑ. කලාවත් අවශ්‍යයි. අපි කලාව කළ යුත්තේ මිනිස්සු වෙනුවෙන්.
මේ වියමන ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න-
Tags- Viraj Liyanarachchi, Awl Art Photography Exhibition 2012, Sri Lankan Photography
Plus
ප්‍රතිචාර
අඩවි දත්ත
Facebook Page
Boondi Google+
Boondi RSS
බූන්දි වැ.දෙ.ගෙන් තවත් වියමන්
කතා-බස්
"කිමිදෙන එක නෙමෙයි, පතුල හොයන එකයි අවුල"- විරාජ් ලියනාරච්චි
කතා-බස්
"හොඳ දේට රැල්ලක් හදන්න ඕනේ...!"- 'ගිරිකූඨ කාශ්‍යප' ගැන අඛිල සපුමල් සමග කතාබහක්
වෙසෙස්
ගංවතුරෙන් අපදාවන්ට ලක්වූවන්ට අවැසි සහය සඳහා
සිත්තර
"මම අඳින්නෙ මිනිස් හැඟීම්"- හෂිනි චන්ද්‍රසිරි
කතා-බස්
"උසාවිය තුළ දී රජයේ නිළධාරීන්ට සහ මට උස් හඬින් බැණ වැදුණා"- සන්ධ්‍යා එක්නැලිගොඩ
තවත් රහ කතා-බස්
"පියවරු සහ පුත්තු"- සුමති සිවමෝහන් සමග කතාබහක්
"ජාතිය තීරණය කරන්නේ ලේ නෙවෙයි; සංස්කෘතිය!"- නැගෙනහිර වෙරළෙන් ඇසුණු හඬ- හඳගම සමග කතාබහක්
"කෆ්කා යථාර්ථවාදය පිළිබඳ සම්ප්‍රදායික අදහස අර්බුදයට යවපු ලේඛකයෙක්"- එරික් ඉලයප්ආරච්චි
"මගේ ඇතුළෙත් දේශපාලන සත්ත්වයෙක් ඉන්නවා. මං ඌට ආදරෙයි!"- සෝමරත්න දිසානායක
මාලක දේවප්‍රියගෙන් 'කණට පාරක්'
බූන්දි නව ඊමේල් ලිපිනය- editorial@boondi.lk
BoondiLets
ඩේවිඩ් ක්‍රොනන්බර්ග් (කැනේඩියානු සිනමාකරු) කියයි.
වාරණ බලධාරීන් කරන්නේත් උමතු රෝගීන් කරන දෙයයි. ඔවුන් යථාර්ථය, මායාව හා පටලවා ගනී.
What's New | අලුතෙන්ම
කතා-බස්| "පියවරු සහ පුත්තු"- සුමති සිවමෝහන් සමග කතාබහක්

8-Mins

(සමන් එම්. කාරියකරවන) මේ වසරේ මාර්තු මාසයේ දී ඉන්දියාවේ හයිද්‍රාබාද්හි පැවති ඉන්දියානු ලෝක සිනමා උලෙළේ දී හොඳ ම චිත්‍රපටයට හිමි ජූරි සම්මානය දිනා... [More]
කතන්දර| "අලි සෙල්ලං හා ලෙල්ලං!" [ළමා කාටූන් වීඩියෝව]

42-Secs

"අලි සෙල්ලං හා ලෙල්ලං!"- පොඩිත්තන්ට විනෝදාත්මක කතන්දරයක් [කාටූන්]- Sanjiv Jaiswal 'Sanjay' ලියා, Ajit Narayan සිත්තම් කළ 'Playtime' ඉන්දියානු ළමා කතන්දරයේ... [More]
පරිවර්තන| මගේ බිරිඳගේ ඇස් හිරු වගේ නෑ

59-Secs

(විලියම් ශේක්ස්පියර් | චින්තා පවිත්‍රානි) මගේ බිරිඳගේ ඇස් හිරු වගේ නෑ
පබළු ඇගේ දෙතොලේ රතට වඩා බොහෝ රතු පාටයි
හිම සුදු වී නම් ඇගේ පියයුරු අවපැහැ මන්ද?

කෙස් වයර් වී නම් ඇගේ හිසේ කළු වයර් වැවේ
මා රෝස, රතු හා සුදු පෑ රෝස මල් දැක තිබේ,... [More]
කවි| සටහන්ය; සුන්දර ගමක; මළගෙයක...

11-Secs

(විකුම් ජිතේන්ද්‍ර) සුදු රැළි පාලම්ය මග
කිඳුරා නිදිය සාලයෙහි

විඩාබර වූ ඉකියකි
අම්මෙකි
ආදරේ බර ඉල්ලාගෙන... [More]
කවි| ගරු අධිකරණයෙන් අවසරයි..!

46-Secs

(ජනිත් විතාරණගේ) අත තබා දිවුරන්න පුළුවන් ස්වාමිනි බොරු නෙවෙයි කියලා
මැරෙන්නට හිත හදාගෙන මම රේල් පාරෙත් ලැගන් ඉඳලා
කෝච්චිය දුර ඈත එනකොට තාත්තගේ බොන බෙහෙත් මැවිලා
කරන්නම වෙන දෙයක් නැති තැන ගියේ එතනට අම්මපල්ලා

පහන් කොච්චර එළිය දුන්නත් කැඩුන පසු කුණු ගොඩට හින්දා... [More]
වෙසෙස්| සුන්දර කළු කෙල්ල- රූපී කෞවුර්ගේ අතිශය සුන්දර ආත්මය!

2-Mins

(සදර්ශී කුසුම්වර්ෂා රණසිංහ) සමහර ගැහැණු- පිරිමි ජීවිතයේ බොහෝ මධුර දෑ සඟවාගෙන ඇවිදින පොත් බඳු ය. නැත්නම් තාලයක් ඇති කවි බඳු ය. හුදෙක් මනුස්ස... [More]
අදහස්| කුණු වී දුඟඳ හමන මජර ජනමාධ්‍ය සංස්කෘතියට එරෙහිව කුමක් කරමුද?

3-Mins

(සුරෝෂන ඉරංග) අපේ රටේ මාධ්‍ය සංස්කෘතිය පවතින්නේ කුණු වී දුඟඳ හමන තත්ත්වයක බව අමුතුවෙන් පැවසිය යුතු නැත. එය අපේ රටේ දේශපාලන සංස්කෘතිය... [More]
අදහස්| දෙසියවෙනි උපන්දිනයට කාල් මාක්ස්ට උපහාර තෑග්ගක්!

16-Mins

(ඩෙස්මන්ඩ් මල්ලිකාරච්චි) කාල් මාක්ස්ගේ 200 වෙනි උපන්දිනය කොළඔ මහවැලි කේන්ද්‍රයේදී පසුගිය 11 වෙනි දින සමරනු ලැබුවේ කාල් මාක්ස්ගේ ප්‍රාග්ධනය කෘතියේ 3 වෙනි... [More]
Cine| ස්ත්‍රී සිත් පෙන්වන වෛෂ්ණාවී පිළිබඳ පසු විපරමක්

13-Mins

(ඩිල්ෂානි චතුරිකා දාබරේ) මෙම ලිපිය ආචාර්ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ගේ අදහස පරිදි සුමිත්‍රා පීරිස් විසින් නිෂ්පාදනය කරන්නට යෙදී, මෑතකදි තිරගත වූ වෛෂ්ණාවී සිනමාපටය සම්බන්ධයෙනි.... [More]
Cine| Gifted Hands: The Ben Carson Story- මිනිස් බව නිර්මාණය කළ හැක්කේ මිනිසුන්ටම පමණි!

4-Mins

(වජිර කාන්ත උබේසිංහ) මල් පිපෙන එකයි මිනිස්සු හැදෙන එකයි වෙනස්. මොකද මල් කොච්චර ලස්සන වුනත් මල් පුබුදුවන්න අවශ්‍ය ජලයයි, සුර්යාලෝකයයි විතරයි. මේවා කොපමණ... [More]
කවි| සර්ධාවෙන් ලියන වග නම්

36-Secs

(අමිල නන්දසිරි) අපි පුතේ දුර ඈත වන්නි හත් පත්තුවේ
පාන්දර බස් එකෙන් පෝලිමට එක්වුනේ
වැඳ පුරුදු මුදු මීට පෙරත් මුතියංගනේ
බුදුන් වැඩි බිම බුදුන් දකින්නට පෝලිමේ

අස්වැන්න කැපෙන මහ ගමට එන ලොරි කඩේ... [More]
කවි| යෞවනය!

25-Secs

(තුෂාරි ප්‍රියංගිකා) යෞවනය! ඇති තරම් හිනහා වී ඔබ ඉන්න
මැදිවිය බර වැඩී කෙනෙකුට
දරන්නට බෑ ඒ තනියම
දහක් අතරෙත් තනි වියහැකි බැවිනි.

පාට තවරා ගත්තු ගහකොළ... [More]
සිත්තර| "දූපතෙන් එහා කලාව ගැන අවදියෙන් ඉන්න වෙනවා!"- ප්‍රගීත් රත්නායක

5-Mins

(කසුන් සමරතුංග) චිත්‍රයක් යනු නිහඬ කවියක් යැයි කියනු ලැබේ. එනයින් ගෙන බලන කල ප්‍රගීත් රත්නායක යනු කැන්වසය මත, අපේ පරපුරේ නිහඬ කවි... [More]
කතන්දර| "කුකුළු පැටියයි තාර පැටියයි"- සෝවියට් ළමා කතන්දරය [වීඩියෝව]

14-Secs

මෙන්න තවත් ලස්සන සෝවියට් රුසියානු කතන්දරයක් [පොඩිත්තන්ට කාටූන්] වී. සුතේයෙව් ලියා සිත්තම් කළ "කුකුළු පැටියයි තාර පැටියයි" ළමා කතන්දරයේ සිංහල... [More]
වෙසෙස්| සමාජවාදයේ සහ ධනවාදයේ දත්තවාදී කියවීම

5-Mins

(සරද සමරසිංහ) මානව සමාජයේ ඉතා සුවිශේෂ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයන් දෙකක් වන සමාජවාදය සහ ධනවාදය දත්තවාදී දෘෂ්ටිකෝණයෙන් කියවාගත යුතු බව ඉතිහාස හා සමාජ විද්‍යා... [More]
කතන්දර| විරාම ලකුණු

7-Mins

(යශෝධා සම්මානි ප්‍රේමරත්න) "රායා, ඔයාට තේරෙනවද මම කියන දේ?" මම එකපාරටම පොළොවට වැටුනා. පොළව තිබුනේ බිම් මට්ටමට තට්ටු විසි එකක් උඩින්, කලබල නගරයක... [More]
කවි| හැරයාම

13-Secs

(තරින්ද්‍ර ගලහේන) නටුවකින් ගිලිහී වැටෙන
දුඹුරු පතක වන්
සොඳුරුවූ දුක්මුසු බවක් ඇත
ක්ෂය වෙමින් යන
සෑම ආදරයකටම...... [More]
ඔත්තු| කවි පොත් තුනක්- මැයි 26

11-Secs

ටිම්රාන් කීර්තිගේ "පෙම්බරියගෙන් වෙන් වුණ ලූලෙක් හැරෙයි ඇලකට", දිමුතු ප්‍රදීප් පෙරේරාගේ "ගඟුලක් ව නවතිමි", ඩොමිනික්... [More]
Boondi Dot Lk · බූන්දියේ අපේ වැඩක් · editorial@boondi.lk
Home · Currents · Raha · Sookiri · Kavi · Dosi · Music · Plus · Facebook