Facebook
Twitter
Google+
YouTube
Blog
RSS Feed
අදහස් බූන්දි
Miles of a Dream | හිම කැටයක් වගේ ඔබ ඇවිත්... දිය වෙලා යනවා නම්...
බූන්දි, 19:53:14
උදයාගෙ අළුත් film එකේ වැඩ කරපු එවුන් ටිකටයි යාළුවො කිහිප දෙනෙකුටයි ඒ film එක බලන්න එන්න කියලා උදයා කරපු invitation එක ලැබිලා මමත් ගියා Majestic Cinema එකට. Film එක බැලුවට පස්සෙ ලියලා ඉවරයක් කරගන්න නලියන හෙන අමාරුවක් තිබුනත් film එ‍කේ වැඩ කරපු එකෙක් විදිහට සහ උදයත් එක්ක නිරන්තරයෙන් ගනුදෙනු කරන යාළුවෙක් විදිහට ඒක කොයිතරම් ethical ද කියලා ප්‍රශ්නයක් ආවා. ඒ නිසා Film එක කරන කාලෙ ඇති වුනු සිද්ධි, ගැටළු, පෞද්ගලික ප්‍රශ්න බිම තියලා හැකිතාක් ප්‍රේක්ෂකයෙක්ගෙ දෘශ්ටියෙන් මේක ලියන්න උත්සාහ කරන්නම්. Premiere එකට කලින් යාළුවන්ට විතරක් film එක පෙන්නපුවහම ඒගැන මූණට කතා නොකර internet එකේ බයිලා ගහන එක හරි පාහර වැඩක් කියලා උදයට හිතෙන්න පුළුවන්. හැබැයි මගේ point එකත් ඒකම තමයි. උඔ film එක කරලා ඒක එලියට දාන්න හිතන තැනදිම ඒක උඔයි මමයි බොරැල්ල EAP එකේ කතා කරන ක්ෂුද්‍ර තලයෙන් එහා ගිහිල්ලා සාර්ව තලයකට එනවා. එතකොට උඔගෙ සාර්ව ප්‍රකාශනය ගැන මම ක්ෂුද්‍ර තලයෙන් ප්‍රතිචාර දක්වලා තේරුමක් නෑ. අනික මචං මට film එකක් කරගන්න බැරි ඇරියස් එක මමත් කොහොමහරි පිට කරන්න ඕනනෙ.

මම film එක බලන්න ගියෙ "මොනවා උනත් උදයනෙ... ඕකා වැඩේ ගොඩ දාලා ඇති" වගේ එකකින්. හැබැයි film එක ඉවර වෙනකොට මට මුකුත් ඉතුරු වුනේ නෑ. හරියට නිකං මම පැය දෙකක් විතර චින්තාගෙයි, උදයාගෙයි ඕප දූපයක් අහගෙන හිටියා වගෙයි. ඔක්කොම බලලා ඉවර වුනාම මට අහන්න තිබුනෙ "ඉතිං මට පාං ද?" කියලා විතරයි. උන්ම හිනාවෙලා, උන්ම අඩලා, උන්ම බෙල්ලෙ වැල දාගෙන යන්න යනවා. ඉතිං මට පාං ද ඕයි...



Film එක පටන් ගත්ත වෙලාවෙ ඉදන් ලක්ෂාන් (ගයාන්) ගේ ළදරු රගපෑම, වැඩේ කුජීත කරනවා. ලක්ෂාන් පෙන්නන්න හදන ඕපපාතික පාදඩකම එයාව හරි වල් සමනලයෙක් වගේ තැනකට තල්ලු කරනවා. මම film එක ඇතුලෙ දැක්කෙත් ඇත්ත ලක්ෂාන්ගෙ ඕලාරික හැසිරීම් රටාවම තමයි. චාපා, පෝලින් (ඊව්) වැඩේ යම් තරමකට හෝ ගොඩදාන්න උත්සාහ කලාට ඒ කිසිම චරිතයකට ගැඹුරක් තිබුනෙ නෑ. හොල්මං වගේ අවකාශයේ පාවෙමින් ඉන්න චරිත ටිකක්. ඒක පොදුවේ පිටපත් රචකයයි, අධ්‍යක්ෂකයිත් බෙදා ගන්න ඕනෙ අවුලක් විදිහටයි මට දැනුනෙ.

තමන්ගෙ අම්මා මැරුනා කියලා ප්‍රංශෙ වීදි දිගේ පිස්සෙක් වගේ කෑගගහා ඇවිදින ගයාන්ට ඊව්ව හම්බුනාට පස්සෙ මැරිච්ච අම්මා ගැන වගේ වගක් නැතුව යනවා. ඒක නිකන් උන් දෙන්නව මුනගස්සන්න විතරක් ඔබපු සිදුවීමක් වෙනවා. සමස්තයක් විදිහට Script එක හරිම ළාමක තැනකයි තිබුනෙ. පැය දෙකක් විතර තිස්සෙ මට මොනවත් කරන්න ඒකට පුළුවන් වුනේ නෑ. ඒකි අරූ ගාවට ගියාම මූ වහ බොනවා, මූ ගාවට ආපහු ආවම අරූ බෙල්ලෙ වැල දාගන්නවා. ඉරිදා ලංකාදීපෙ වගේ.

අනේ චින්තො, උඹලා ප්‍රංශෙ target කරලා දැන් ලියන script වල ආකෘති සහ සන්දර්භ 90 දශකයෙ ප්‍රංශෙ ඇතුලෙ පට්ට ගහලා අහකට විසිකරපුවා. කරුණාකරලා ඔය පරණ syllabus වල ප්‍රංශ film බලන එක නවත්තලා අළුත් film ටිකක් බලන්න පටන් ගනින්. උඹ ඔය වෙන film ගැන කරන විචාර වල ලියන ඒවයින් හතරෙන් එකක් වත් මේ script එකේ තිබුනා නම් මගේ සෙනසුරාදා සන්ධ්‍යාව මේ තරම් කාලකන්නි නෙවෙන්න ඉඩ තිබුනා.



උදයා character perspectives, voice over narrations, ටොරැන්ටිනෝගෙ වගේ super එකකින් scenes වෙන් කරලා පෙන්වීම් වගේ හෙන වැඩකෑලි ගොඩක් දැම්මත් ඒවා එකකින් වත් film එකේ චරිත වලටවත් film එකටවත් පදනමක් ලැබෙන්නෙ නෑ. ඒ වැඩ කෑලි ටික film එකේ Script එක සහ චරිත තවදුරටත් අර්ථකතනය කරන්න අසමත් වෙලා තියෙනවා.

How I wonder what you are, Miles of a Dream මේ දෙකේම ගෑනු චරිත වල සමානතාවයක් තිබුනා. ඒ චරිත කිසිම එකක් ස්වාධීන නෑ. පරපෝශිත ජීවීන්. උන්ට පිරිමින්ගෙන් තොර පැවැත්මක් නෑ. පිරිමින්ගෙ සාරය උරා ‍බොමින් උන් ඇතුලෙම වැඩෙන, වඩාත්ම හොඳ පෝෂකයා ලැබුනම මාරු වෙන ඇමීබා විශේෂයක්. උන්ගෙ සමස්ත පැවැත්ම පදනම් වෙන්නෙ පිරිමියා මත. මෙතනදි තමයි උදයයි චින්තයි සමපාත වෙන්නෙ. මේ තමයි උදයාගෙයි චින්තාගෙයි male gaze එක. වෙන විදිහකින් කියනවා නම් උන් දෙන්නගෙ ෆැන්ටසික ස්ත්‍රිය. ඒ ගෑනිව චූන් කරගන්න උන් දෙන්නා film හදනවා. ඒක උන් දෙන්නට පට්ට පෞද්ගලික ආතල් එකක්. අපිට මෙලෝ රහක් නැති ගොසිප් එකක්.

Film එකේ ප්‍රංශෙ shoot කරලා තිබුනු scenes වල හෙන armature ගතියක් තිබුනා. උදය ධර්මවර්ධන සහ චන්න දේශප්‍රිය එකතුවකින් බලාපොරොත්තු නොවන විදිහේ armature ගතියක්. ඕක ගැන අපි film එක බලලා එන ගමන් ඩිංගා කිව්වෙ ඒකෙ හෙන short film ගතියක් තිබුනා කියලයි. හැබැයි ඒක අස්සෙ ඊව්ගෙ පොලේ scene එක, චාපා overdose වෙලා දකින හීනය වගේ scenes මාව කරකවලා අතඅරින්න සමත් වුනා.

අන්තිමේදි චාපා වගේ තඩි එකෙක් පොඩි වයර් කෑල්ලකින් බෙල්ලෙ වැල දාගන්න එක හරි ගොං. මම ඒක හරියයිද කියලා බලන්න මගේ කිලෝ 08 ක් බර බලු පැටියව ඒවගේ වයර් එකකින් බැන්දා. ඌට ඒක කඩාගන්න විනාඩි 02ක් වත් ගියේ නෑ.

Film එක ඉවර වෙලා එන ගමන් ඩිංගා සුපුරුදු පරිදි ඉතාම අවංක ප්‍රකාශයක් කලා. "අපේ පරම්පරාවෙ සිනමාකාරයො ඔක්කොම පට්ට චාටර් නේද බං?" මං මොකක් හරි පරම්පරාවකට අයිති වෙනවද? එහෙම වෙනවනම් ඒ මොන පරම්පරාවටද? කියලා මම දන්නෙ නෑ. හැබැයි ඩිංගා ඔය කියන්නෙ හඳගම, ප්‍රසන්න, ජයන්තලාගෙන් පස්සෙ පිචර් කරන්න තියෙන අමාරුවට park එකෙයි, film corporation එකෙයි, බාර් වලයි අපිත් එක්ක සමකාලීනව අල වෙවී ඉන්න උන්ටික කියලා මම හිතාගත්තා. ඇත්තටම උන්ටික මෙච්චරකල් කරපුවා හෙන පජාතයි තමයි. ඔය ගොඩට මමත් ඇතුලත් කියලා මම දන්නවා.

අර ඉසුරුවා කාපු තැනම රීලා, ඒක හත්පොලේ ගගා මුළු ගමම ගද ගස්සා ගස්සා ඇවිදිනවා. තිසර හරී අහින්සක විදිහට උඩ බලාගෙන ඉන්නවා. අපිට කිම්කි දුක් ගැන බයිලා ගහපු සංජීව දැන් තමන්ගෙ දුක් ලෝකෙටම කිය කිය කිඹුල් කදුලු හෙලනවා. මේ ගොඩටම උදයවත් දාලා කතා කරන්න සිද්ධවෙයි කියලා මම හිතුවෙ නෑ.

මේ කියන අපේ පරම්පරාවේ (මමත් ඇතුළුව) හැමෝටම තියෙන අවශ්‍යතාවය කොහොම හරි කරලා "සිනමාකාරයෙක්" වෙන්න. හැබැයි ඒ සිනමාකාරයා කොහොම එකෙක් විය යුතුද කියලා උන් කාටවත් කිසි අදහසක් නෑ. මේක ඉතාම සරලව ලෝක සිනමාවෙ බිහිවුණු අපේ උන්ම ඉතාම උත්කර්ශයට නංවන විකල්ප සිනමා ධාරාවන් ඇතුලෙ තේරුම් ගන්න පුළුවන්. ප්‍රංශ නව රැල්ලෙ ඉදන් ඉතාලියානු නව යථාර්ථවාදය, Dogme 95, Underground cinema, Gorilla cinema, 3rd cinema, Remodernist cinema වගේ විකල්ප සිනමා ධාරාවන් දිහා බැලුවෙත් මේ හැම එකකටම පොදු ලක්ශනයක් තියෙනවා.



මේ හැම එකකම හිටපු සිනමාකරුවන්ට තමන් ජීවත් වුනු කාල වකවානුවේ තිබුනු සමාජ, ආර්ථික, දේශපාලනික හා සංස්කෘතික වටාපිටාව ගැන අදහසක් එහෙමත් නැත්නම් ප්‍රකාශනයක් තිබුනා. කොටින්ම කිව්වොත් උන්ට කියන්න දෙයක් තිබුනා. උන් තමන්ගෙ ඒ ප්‍රකාශනය කරන්න සිනමාව මාධ්‍යක් විදිහට යොදා ගත්තා. ඒක නිසා උන්ට සිනමාව ප්‍රකාශන මාධ්‍යක් පමණයි. නීතියක්, රීතියක් හෝ පිළිවෙතක් නෙමෙයි. ඒකයි උන් එතෙක් පැවති සිනමා රීතීන් කඩා බිඳ දමලා උන්ගෙ ප්‍රකාශනයට හරියනම ක්‍රමවේදයක් අළුතින් නිර්මාණය කලේ. ඒකයි උන්ට film හදන්න මහා ලොකු ප්‍රාග්ධනයක්, නවීන තාක්ෂණයක්, පහසුකම් ඇති සිනමාශාලා, තරු ගුණය තියෙන නළු නිළියන් අවශ්‍ය වුනේ නැත්තෙ. ඒකම තමයි උන්ගෙ වැඩ ලෝකෙ පුරා කතා බහට ලක්වෙන, අළුත් සිනමා සම්ප්‍රදායන් ගොඩනගපු පට්ට වැඩ වෙන්නෙත්.

අපේ උන්ට චිත්‍රපටියක් කරලා කියන්න තරම් දෙයක් නෑ. උන්ගෙම කියලා ප්‍රකාශනයක් නෑ. ඒක නිසා උන් හදන film අවංක නෑ. උන් film කරන්න දගලන නිකම්ම නිකං propaganda සිනමාකාරයො විතරයි. ඒක නිසා තමයි අපේ උන් film එකේ producer ගෙ සල්ලි ගසා කාලා කාර් ගන්නෙ, උන් බලපු හොදම film එක හොඳටම කොපි කරන්න හදන්නෙ, රට සම්මාන ගන්න film කරලා පිටරට ගිහින් කුජීත වෙන්නෙ, ප්‍රංශ නිළියො දාගෙන Cannes වලට film කරන්නෙ. චිත්‍රපටි කරන්න හීන දකින උන් අපට producer ලා නෑ, තාක්ෂණය නෑ, සිනමා මණ්ඩල වල අපේ film පෙන්නන්නෙ නෑ කියලා අඬ අඬා ඉන්නෙත් ඕකම තමා.

මේවා ගැන ඩිංගත් එක්ක කියව කියවා එනකොට ඩිංගාගෙන් ආරංචි කිහිපයක් ලැබුනා. ඩෙනිස්ගෙ film එකේ වැඩ ඉවරයිලු. ජගා (මනුවර්න) producerලා හොයලා ඇවිදලා එපා වෙලා ඌට ටික ටික සල්ලි ලැබෙන වෙලාවට සැරින් සැරේ හරි film එක shoot කරන්න පටන්ගෙනලු. ජගාගෙ film එකේ trailer එක නම් රිදෙන්න දීලා තිබුන්නා. ලක්මාලයත් උගේ film කර ගන්න තටමමින් ඉන්නවා. පෙර පරිදිම මේවා ගැන බලාපොරොත්තු තියාගෙන ආපහු මේවගේ පාහර කතා ලියන්න ලියන්න සිද්ද නොවේවා කියලා හිතාගෙන film කරන්න බැරි මම බලන්ඉන්නවා.



මේ වියමන ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න-
Tags- Miles of a Dream (2013) by Udaya Dharmawardhana, Written by Chinthana Dharmadasa, Lakshantha Abenayake, Pauline Delpech, Indrachapa Liyanage
Plus
ප්‍රතිචාර
අඩවි දත්ත
Facebook Page
Boondi Google+
Boondi RSS
කසුන් පතිරණගෙන් තවත් වියමන්
Cine
වසඟය ගිනි ගෙන තහනම මියයාම හෙවත් "ඇගේ ඇස අග"
තවත් අදහස් බූන්දි
හිත් මත බර අඩි තබමින් "සහෝදරයා" නික්ම ගිය පසු...
ආදරණීය රෝහණට හෙවත් ඉස්සර රෝහණට
නයනහාරී නිමේෂ
මල්තුහින නොවේ මේ යාපනේ - இவைகள் யாழின் பனித்துளிகள் அல்ல
ඔටුවන් එක්ක නිදිවදින "බල්ලොත් එක්ක" බෑ.....!
බූන්දි නව ඊමේල් ලිපිනය- editorial@boondi.lk
BoondiLets
අන්ද්රේ තර්කොව්ස්කි කියයි.
අධ්‍යක්ෂකවරයාගේ කර්තව්‍යය වන්නේ ජීවිතය ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමයි. එහි චලනයන්, ප්‍රතිෂේදයන්, ගතිකයන්, සංඝට්ටනයන් ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමයි. ඔහුගේ යුතුකම වන්නේ ඔහු අනුදක්නා සත්‍යයේ ලේශ මාත්‍රයක් වුව; එකී සත්‍යය කිසිවෙකු... [More]
What's New | අලුතෙන්ම
කතන්දර| ගල් වඩුවා ('හූමිටි කතා')

2-Mins

(ආර්. කුෂ්නේරෝවිච් | දැදිගම වී. රුද්‍රිගු) එකෝමත් එක රටක ගල් වඩුවෙක් ගල් කඩමින් හිටියා. හිටි හැටියේම අසුන් පිට නැග ගත් මිනිසුන් කෑ ගහන හැටි ඇසුණා;

"දණ... [More]
රංග| 'පක්ෂීහු'- ඇරිස්ටොෆනීස්ගේ යුතෝපියානු සිහිනය

3-Mins

(චින්තා පවිත්‍රානි) ඇරිස්ටොෆනීස්ගේ නාට්‍ය නිර්මාණ අතුරින් ශ්‍රව්‍ය හා දෘශ්‍ය ප්‍රයෝගයන්ගෙන් අනූන වූත් වඩාත් නිර්මාණාත්මක වූත් නාට්‍යය හැටියට පිළිගැනෙන්නේ The Birds (පක්ෂීහු) නාට්‍යයයි.... [More]
වෙසෙස්| අපි තමයි නියම විප්ලවකාරයෝ..!

6-Mins

(කසුන් සමරතුංග) මට 'ඇය' මුණ ගැසුණේ අහම්බයකිනි. මගේ මිතුරෙකුගේ මැදිහත්වීමෙනි.

"ඔය ඉතින් ඔයත් මං දිහා බලන්නේ අමුතු විදියට. එතකොට ඉතින් අනිත් මිනිස්සු ගැන... [More]
වෙසෙස්| දත්තවාදී යුගයේ විප්ලවවාදින් හඳුනාගනිමු!

6-Mins

(සරද සමරසිංහ) ඉතිහාස හා සමාජ විද්‍යා විශේෂඥයෙකු වන යුවෙල් නෝව් හරාරි (Yuval Noah Harari) විසින් රචිත Homo Deus නොහොත් 'මීළඟ හතළිස් වසරේ... [More]
කතා-බස්| "පියවරු සහ පුත්තු"- සුමති සිවමෝහන් සමග කතාබහක්

8-Mins

(සමන් එම්. කාරියකරවන) මේ වසරේ මාර්තු මාසයේ දී ඉන්දියාවේ හයිද්‍රාබාද්හි පැවති ඉන්දියානු ලෝක සිනමා උලෙළේ දී හොඳ ම චිත්‍රපටයට හිමි ජූරි සම්මානය දිනා... [More]
කතන්දර| "අලි සෙල්ලං හා ලෙල්ලං!" [ළමා කාටූන් වීඩියෝව]

42-Secs

"අලි සෙල්ලං හා ලෙල්ලං!"- පොඩිත්තන්ට විනෝදාත්මක කතන්දරයක් [කාටූන්]- Sanjiv Jaiswal 'Sanjay' ලියා, Ajit Narayan සිත්තම් කළ 'Playtime' ඉන්දියානු ළමා කතන්දරයේ... [More]
පරිවර්තන| මගේ බිරිඳගේ ඇස් හිරු වගේ නෑ

59-Secs

(විලියම් ශේක්ස්පියර් | චින්තා පවිත්‍රානි) මගේ බිරිඳගේ ඇස් හිරු වගේ නෑ
පබළු ඇගේ දෙතොලේ රතට වඩා බොහෝ රතු පාටයි
හිම සුදු වී නම් ඇගේ පියයුරු අවපැහැ මන්ද?

කෙස් වයර් වී නම් ඇගේ හිසේ කළු වයර් වැවේ
මා රෝස, රතු හා සුදු පෑ රෝස මල් දැක තිබේ,... [More]
කවි| සටහන්ය; සුන්දර ගමක; මළගෙයක...

11-Secs

(විකුම් ජිතේන්ද්‍ර) සුදු රැළි පාලම්ය මග
කිඳුරා නිදිය සාලයෙහි

විඩාබර වූ ඉකියකි
අම්මෙකි
ආදරේ බර ඉල්ලාගෙන... [More]
කවි| ගරු අධිකරණයෙන් අවසරයි..!

46-Secs

(ජනිත් විතාරණගේ) අත තබා දිවුරන්න පුළුවන් ස්වාමිනි බොරු නෙවෙයි කියලා
මැරෙන්නට හිත හදාගෙන මම රේල් පාරෙත් ලැගන් ඉඳලා
කෝච්චිය දුර ඈත එනකොට තාත්තගේ බොන බෙහෙත් මැවිලා
කරන්නම වෙන දෙයක් නැති තැන ගියේ එතනට අම්මපල්ලා

පහන් කොච්චර එළිය දුන්නත් කැඩුන පසු කුණු ගොඩට හින්දා... [More]
වෙසෙස්| සුන්දර කළු කෙල්ල- රූපී කෞවුර්ගේ අතිශය සුන්දර ආත්මය!

2-Mins

(සදර්ශී කුසුම්වර්ෂා රණසිංහ) සමහර ගැහැණු- පිරිමි ජීවිතයේ බොහෝ මධුර දෑ සඟවාගෙන ඇවිදින පොත් බඳු ය. නැත්නම් තාලයක් ඇති කවි බඳු ය. හුදෙක් මනුස්ස... [More]
අදහස්| කුණු වී දුඟඳ හමන මජර ජනමාධ්‍ය සංස්කෘතියට එරෙහිව කුමක් කරමුද?

3-Mins

(සුරෝෂන ඉරංග) අපේ රටේ මාධ්‍ය සංස්කෘතිය පවතින්නේ කුණු වී දුඟඳ හමන තත්ත්වයක බව අමුතුවෙන් පැවසිය යුතු නැත. එය අපේ රටේ දේශපාලන සංස්කෘතිය... [More]
අදහස්| දෙසියවෙනි උපන්දිනයට කාල් මාක්ස්ට උපහාර තෑග්ගක්!

16-Mins

(ඩෙස්මන්ඩ් මල්ලිකාරච්චි) කාල් මාක්ස්ගේ 200 වෙනි උපන්දිනය කොළඔ මහවැලි කේන්ද්‍රයේදී පසුගිය 11 වෙනි දින සමරනු ලැබුවේ කාල් මාක්ස්ගේ ප්‍රාග්ධනය කෘතියේ 3 වෙනි... [More]
Cine| ස්ත්‍රී සිත් පෙන්වන වෛෂ්ණාවී පිළිබඳ පසු විපරමක්

13-Mins

(ඩිල්ෂානි චතුරිකා දාබරේ) මෙම ලිපිය ආචාර්ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ගේ අදහස පරිදි සුමිත්‍රා පීරිස් විසින් නිෂ්පාදනය කරන්නට යෙදී, මෑතකදි තිරගත වූ වෛෂ්ණාවී සිනමාපටය සම්බන්ධයෙනි.... [More]
Cine| Gifted Hands: The Ben Carson Story- මිනිස් බව නිර්මාණය කළ හැක්කේ මිනිසුන්ටම පමණි!

4-Mins

(වජිර කාන්ත උබේසිංහ) මල් පිපෙන එකයි මිනිස්සු හැදෙන එකයි වෙනස්. මොකද මල් කොච්චර ලස්සන වුනත් මල් පුබුදුවන්න අවශ්‍ය ජලයයි, සුර්යාලෝකයයි විතරයි. මේවා කොපමණ... [More]
කවි| සර්ධාවෙන් ලියන වග නම්

36-Secs

(අමිල නන්දසිරි) අපි පුතේ දුර ඈත වන්නි හත් පත්තුවේ
පාන්දර බස් එකෙන් පෝලිමට එක්වුනේ
වැඳ පුරුදු මුදු මීට පෙරත් මුතියංගනේ
බුදුන් වැඩි බිම බුදුන් දකින්නට පෝලිමේ

අස්වැන්න කැපෙන මහ ගමට එන ලොරි කඩේ... [More]
කවි| යෞවනය!

25-Secs

(තුෂාරි ප්‍රියංගිකා) යෞවනය! ඇති තරම් හිනහා වී ඔබ ඉන්න
මැදිවිය බර වැඩී කෙනෙකුට
දරන්නට බෑ ඒ තනියම
දහක් අතරෙත් තනි වියහැකි බැවිනි.

පාට තවරා ගත්තු ගහකොළ... [More]
සිත්තර| "දූපතෙන් එහා කලාව ගැන අවදියෙන් ඉන්න වෙනවා!"- ප්‍රගීත් රත්නායක

5-Mins

(කසුන් සමරතුංග) චිත්‍රයක් යනු නිහඬ කවියක් යැයි කියනු ලැබේ. එනයින් ගෙන බලන කල ප්‍රගීත් රත්නායක යනු කැන්වසය මත, අපේ පරපුරේ නිහඬ කවි... [More]
කතන්දර| "කුකුළු පැටියයි තාර පැටියයි"- සෝවියට් ළමා කතන්දරය [වීඩියෝව]

14-Secs

මෙන්න තවත් ලස්සන සෝවියට් රුසියානු කතන්දරයක් [පොඩිත්තන්ට කාටූන්] වී. සුතේයෙව් ලියා සිත්තම් කළ "කුකුළු පැටියයි තාර පැටියයි" ළමා කතන්දරයේ සිංහල... [More]
Boondi Dot Lk · බූන්දියේ අපේ වැඩක් · editorial@boondi.lk
Home · Currents · Raha · Sookiri · Kavi · Dosi · Music · Plus · Facebook