RSS Feed
රංග බූන්දි
"Gutikamata Niyamithayi"- A serious indictment on our existence in a desensitized society
බූන්දි, 23:28:22
The third bell rings. Yet the curtain does not open. Instead, an actor appears on the left of the stage welcoming the audience and engaging in a monologue.

This is how Thilak Nandana Hettiarachchi makes his re-appearance as a dramatist after seventeen years of hibernation plotting his latest play 'Gutikaemata Niyamithai' (loosely translated as 'Destined to be beaten')

Strange as it may seem, the characters of the play are a Beedi Kote (butt of a local cigarette), a Dadiya binduwa (drop of sweat) and a Gulla (weevil). The three characters in their inimitable style bring forth to the audience the tragedy of their lives; the tragedy of being imprisoned inside a loaf of bread. They want to break free but do not know how.

At the outset, they have told the dramatist about their problem and he has suggested presenting their problem to the audience in the form of drama with the fervent hope that the audience would come up with a solution! It is their last desperate appeal to the audience to find a way to escape from the agony of their imprisonment.

However, viewers begin to understand that the border lines between characters of the play and the members of audience are becoming blurred in the ensuing process. Everyone on stage and in the audience seems to have been trapped inside a loaf of bread, the symbol of a smothering system or a structure and the tragedy of three characters of the play gradually begin to be seen as a tragedy of the people in and outside the theatre.

The story is unfolding with the three characters grieving about their lost freedom and the multitude of futile attempts being tried out over the course of their lives to break away from the ‘structure’ of the loaf of bread. They appeal to all deities of the world invoking their super-natural powers. Yet no powers come to their rescue. They question whether all forces in the world are serving the interests of the loaf of bread. They begin to doubt whether their way of thinking is the barrier. In an effort to change their ‘attitudes’, they run looking for ‘factories’ dishing out ‘positive thinking’.

The dramatist at this moment of the play takes the audience to its dizzy heights of satire! He creates a scene where the characters of the play engage in a ‘workshop’ on positive thinking giving individual consultation to probe into the issue and identify a way to break away from the loaf of bread. Next ineffective effort revolves around ‘hypnosis’ to see whether such a technique would help them break away.

Afterwards, a 'company representative' appears promising them the freedom but suggesting them they will be ‘owned’ by the company after they break free. The audience gets the symbolism here. It is as if a society of people cruising through the historical process of both feudalistic and capitalist modes of production. The company man in the play paints rosy picture of the civilized life in the ‘company’. But the characters in the play are in no mood to be freed from one structure to be caged by another immediately afterwards. They realize that they are going to be owned, manipulated and exploited for profit in a different structure.

In the process of the play, they decide to make an international appeal as well. They decide to write to ‘Obama’ since they believe that he has found a solution to live in the best way possible in this world. While they are writing the letter to obama, the loaf of bread gets sold with the three characters inside and is taken away in a shopping bag. Deprived of all prospects of freedom, they even contemplate suicide as a solution to retain their identities.

Finally, they collectively decide to resign to their fate - to live without thinking about their sorry state of affairs. Tilak astutely brings in the philosophical proposition by René Descartes and re-interprets it. Descartes oft quoted saying “I think therefore I am or I exist” is being re-conceptualized in the play as “I do not think therefore I exist”.

The characters of the play seem to suggest that people in this contemporary society of Sri Lanka are desensitized and devoid of rational thinking. And that is how they have ‘chosen’ to live - to live without thinking. The play drives home the point that people have made the choice not to ‘think’ about what is happening around them even if the ground beneath their feet is slipping. They only want to ‘enjoy’ life without coming to grips with the realities of our times. What is being examined here is the moral, intellectual and political degeneration as well as confusion of the people in the society.

The play has a marvellous denouement where dramatist of the play is called upon to stage to be beaten for producing the play! It is because he had produced "an inappropriate play for an inappropriate audience in inappropriate times".

The audience is watching the ‘drama’ laughing about the journey of the lives of the three characters and the absurdity of the request being made to the audience. They could be initially laughing without realizing that they are laughing at themselves! The audience is assailed by the sheer originality of the play. The creativity of the dramatist for encapsulating the reality of our lives through three symbolic characters within a structure of loaf of bread is at its zenith.

Tilak seemed to have been in a long hibernation for good reason. He has done a great deal of thinking germinating the concept of the play over a long period of time since his first play Gabsawa (abortion). The dramatist’s subtle analysis of the development of socio-political history of the Sri Lankan society within the overall globalized economy through seemingly simple story immediately captures the imagination of a real rasika (a connoisseur). Tilak’s play is extremely rich in sub-text telling two stories at the same time.

Tilak is engaging on a quest to reveal inner workings of a structure to which people seem to be inescapably shackled in. The discourse is about how people perceive the structure ignoring its crushing effect on the critical mass and trying to find refuge in unrealistic solutions such as appealing to super-natural powers and engaging in self-deception of ‘positive thinking’. This deliberate evasion is done for the sole purpose their egocentric existence.

In that perspective, the key theme of the play is to blow away the smokescreen and fantasy that we are living in a free world. Tilak creates space for the audience to gain the political consciousness about the inhumanness of systemic powers that govern our society.

The three actors of the play, Sarath Kothalawala, W. Jayasiri, Dharmapriya Dias hold the audience spellbound to the end. All three of them equally make the audience feel the smothering feeling of being held captive inside a loaf of bread. But beyond the symbolism, they bring to life the sorry state of people who are restrained in a system that has blinded them and prevented them from reasoning. Throughout the play, the three actors bring the witty, ironical, satirical and sharply provocative dialogue of the script to life.

Tilak uses alienation effect to the maximum. His way of distancing the audience from emotional involvement in the play through jolting reminders of the artificiality of the theatrical performance is an effective balancing act. All three characters of the play constantly remind us that it is not real life; it is a play. The actors complain to the audience that they are being told by the dramatist to say particular things to the audience referring to the dramatist sometimes in an abusive manner!

In the conceptual development and script writing of the play, I wonder whether Thilak made a deliberate choice to do the play exclusively with male characters. Of course, it is the freedom of the artist to decide the content and the form befitting the theme of the play. Yet, one cannot help notice that representation of women as equal players in this ideological discourse on human existence has been ignored. Don’t they have the same struggle as men to deconstruct the structure, the systemic malaise in our society?

In his subsequent plays, Tilak will hopefully continue to deepen the discourse and provoke thought on these crucial issues from a socio-political perspective in the lively and evocative theatre he has developed over the years.

In essence, the play is a serious indictment on our existence or non-existence in a desensitized society. Upon leaving the theatre, the people in the audience realize that they are being challenged for engaging in a process of 'not thinking' and almost staying fossilised and for not acting against social injustice just for the sole purpose of survival.

The true purpose of art is to dig deep into realities of our existence enriching the horizons of our intellectual and emotional capacities to ‘think’ beyond what we see on the surface. “Gutikaemata Niyamithai” does exactly that. It is a play of extraordinary daring and courage.
මේ වියමන ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න-
Tags- Gutikamata Niyamithayi, Sinhala Drama, Sri Lankan Play, Thilak Nandana Hettiarachchi, Sarath Kothalawala, W. Jayasiri, Dharmapriya Dias
අඩවි දත්ත
Facebook Page
Boondi Google+
Boondi RSS
උපාලි අමරසිංහගෙන් තවත් වියමන්
"තුන්දෙනෙක්|மூவர்"- මිනිස්කම අහිමි වීම පිටුපස ඇති දේශපාලන ප්‍රශ්නය නිරාවරණය කිරීමේ අභියෝගය
ශ්‍රී ලංකාවේ සෙල්විලාගේ සහ සරත්සිරිලාගේ ප්‍රශ්නය නොහොත්, "ඔබ නැතුව ඔබ එක්ක"
අධිකරණයේ මුනිවත සහ පාරාදීසය සොයා
පෙම් යුවළක් ඕනෑ කර තිබේ...!
ඇසිඩ් වැස්ස- මායාට නොලැබී අපට ලැබුණු ජීවන ලාලසාව
තවත් රංග බූන්දි
'පක්ෂීහු'- ඇරිස්ටොෆනීස්ගේ යුතෝපියානු සිහිනය
ග්‍රීක නාට්‍යයන්හි ගැබ්වන සියුස් බල විරෝධය
දේශපාලන සංස්කෘතියේ අඳුරු ප‍්‍රපාතයක් වෙත එබී බලන, "ප‍්‍රපාතය ළඟ වනස්පතිය"
හිනාව ගිලිහුණු සමාජයට "හිනාවෙලා මිනිත්තුවක්"
දෙවියන් බුදුන් මැරී බොහෝ කල්ය! -"මායා බන්ධන"- විචාරාත්මක විමර්ශනයක්
අන්ද්රේ තර්කොව්ස්කි කියයි.
අධ්‍යක්ෂකවරයාගේ කර්තව්‍යය වන්නේ ජීවිතය ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමයි. එහි චලනයන්, ප්‍රතිෂේදයන්, ගතිකයන්, සංඝට්ටනයන් ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමයි. ඔහුගේ යුතුකම වන්නේ ඔහු අනුදක්නා සත්‍යයේ ලේශ මාත්‍රයක් වුව; එකී සත්‍යය කිසිවෙකු... [More]
What's New | අලුතෙන්ම
කවි| ස්වර්ණ - සංවත්සරය දා


(උද්‍යෝගී පලිහක්කාර) දෙඅත් බැඳ - නවා හිස
විපිළිසර කැමරා - දෙනෙත් අභියස
එදා උන් අයුරින්ම මා අස
ඉඳී මා 'විළිබර මනාලිය'

මේ තරම් තිළිණ, මල් කළඹ, බන්ධූන්... [More]
කවි| පියාපත


(රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ) මගේ පුත
මේ පියාපත
නුඹේ ම ය

තක්සලා පාරේ
කුණු මඩ පිරුණු ගොවුදේ... [More]
කවි| ආනන්ද


(රෝහණ පොතුලියැද්ද) මාලා කරුවෙකු සේ මල් සොයා යන
සසර සැරි ගමනක ඉම
අතහැරීම ම නිවන කියන උතුමෙකු
අත නෑර අල්ල ගති ආනන්ද

මල,පැහැය,සුවඳ, ඈ... [More]
Cine| අසන්ධිමිත්තා- වෘත්තයෙන් ආපස්සට


(ඩිල්ෂානි චතුරිකා දාබරේ) සාහිත්‍යය හෝ සිනමාපට තවදුරටත් සාම්ප්‍රදායික ආකෘතියම නොපතයි. රසවිඳින්නන්ව සාමාන්‍ය කතාවකින් නළවාදැමීමට නොහැකිය. තවදුරටත් ඔවුහුද හුරුපුරුදු නිර්මාණ ස්වභාවයම නොපතති. නිර්මාණකරුවකු... [More]
Cine| රාමු තුළ යළි රාමු වුණු "දැකල පුරුදු කෙනෙක්"


(විකුම් ජිතේන්ද්‍ර) මේ යුගය ඡායාරූප හා කැමරා යුගයක් වන අතර වෘත්තීය හෝ අර්ධවෘත්තීය කැමරා භාවිත කරන ආධුනිකයා පවා අධි සුන්දරත්වයෙන් යුතු ඡායාරූප... [More]
අදහස්| To Sir, With Love!


(තාරක වරාපිටිය) To Sir With Love යනු මීට වසර 28 කට පමණ ඉහතදී කළු සුදු ටෙලිවිෂන් තිරයකින් මා බැලු චිත්‍රපටයකි. එය එතෙක්... [More]
වෙසෙස්| මැදියම් රැයේ වාහනවලට අතවනන සුදු හැඳි ගැහැනිය


(තිලක් සේනාසිංහ ) අද මෙන් මහජනයා හෝ රථවාහන බහුල නොවූ මීට දශක හය හතකට පෙර ඇතැම් දිනවල මැදියම් රැය ආසන්නයේ දී කොළඹ බොරැල්ලේ... [More]
ඔත්තු| හෙල්මලී ගුණතිලකගෙන් 'සහස් පියවර'


හෙල්මලී ගුණතිලක විසින් රචිත පළමු කෙටිකතා එකතුව වන 'සහස් පියවර' කෘතිය මුද්‍රණද්වාරයෙන් එළි දක්වා තිබේ.... [More]
පොත්| ඉණෙන් හැලෙන කලිසමක් රදවා ගන්න තතනමින්...


(රෝහණ පොතුලියැද්ද) පුද්ගල නාමයක්, වාසගමක් දුටු කල්හි ඔහුගේ ජාතිය/ ආගම/ කුලය/ ලිංගය/ ග්‍රාමීය, නාගරිකබව සිතියම් ගත කිරීම සාමාන්‍ය පුරුද්දක්. නමුත් "ඩොමිනික් චන්ද්‍රසාලි"... [More]
කෙටියෙන්| මොන එල්ලුං ගස් ද?


(සුරත්) කුඩුකාරයෝ ටික විජහට එල්ලාලා
බේරා ගනිමු රට ඒකයි හදිස්සිය
මෙත්පල් මැතිඳු මුර ගානා හැටි දැකලා
ගිරවා මගේ දුන්නා එල ටෝක් එකක්

"එල්ලිය යුතු එවුන් දා ගෙන රෙදි අස්සේ... [More]
පොත්| උමතු වාට්ටුවට අප්පචිචී ඇවිත්!


(කේ.ඩී. දර්ශන) 'උඹට එහෙම යන්න බැහැ උඹ ඉන්න ඕනෙ මම ළඟ. මගේ හෙවණැල්ලෙන් මිදෙන්න උඹට බැහැ.'
(-41 පිට)

'මම ගල් ගැහී අප්පච්චී දෙස බලාගෙන... [More]
රත්තරං ටික| මෙන්න බත් කූරෙක්!


මත්සුවා බැෂෝ යනු කෘතහස්ත ජපන් කවියෙකි. බැෂෝගෙ කවිකාර කම දැක දිනක් ඔහුගේ ශිෂ්‍යයෙකු ද කවියක්... [More]
කවි| ජානූ! පේ‍්‍රමයෙන් විතැන් විය හැකි දැයි මට කියන්න


(තුෂාරි ප්‍රියංගිකා) එකින් එක මතක අහුලමි
මංජුසාවකි හදවත මතක අහුරමි
සීත හිමයේ මිදුණු හිමකැටිති යට
ඔබට කවි ලියා සඟවමි
පසුපස සෙවණැල්ල සේ ඇදෙමි... [More]
පොත්| සෞන්දර්යය වෙනුවට කටු අතු- අපේ යුගයේ උරුමය!


(චූලානන්ද සමරනායක) කිවිඳියකගෙ කාව්‍ය ග‍්‍රන්ථයක් එළිදක්වන මොහොතක ඇගේ කවියට ප‍්‍රවේශ වෙන්න වඩාම සුදුසු මාවත මොකක්ද? මේක ටිකක් විසඳගන්න අමාරු ප‍්‍රශ්ණයක්. මොකද අද... [More]
ඔත්තු| 'නො පවතිනු වස් ප්‍රේමය ව පවතිමි' සහ 'පියා නො හැඹූ පියාපත්'- දෙසැ. 01


මාලතී කල්පනා ඇම්බ්‍රෝස්ගේ 'නො පවතිනු වස් ප්‍රේමය ව පවතිමි' සහ 'පියා නො හැඹූ පියාපත්' කාව්‍ය... [More]
වෙසෙස්| වාලම්පුරි- වාසනාව, විහිළුව සහ මිත්‍යාව


(තාරක වරාපිටිය) ලංකාවේ ඉහළ "අලෙවි වටිනාකමක්" ඇති, ‘අනුහස් ඇති’ ගුප්ත වස්තුවකි වාලම්පුරිය. මෙම ‘වටිනාකම’ තීරණය වන්නේ එහි ඇති ද්‍රව්‍යමය වටිනාකම හෝ වෙනත්... [More]
පොත්| "මතක වන්නිය" හෙවත් උතුරේ ශේෂ පත්‍රය


(සුරෝෂන ඉරංග) කලා කෘතියකින් භාවමය කම්පනයක් ඇතිකළ හැකි නම් එයට කිසියම් සමාජ බලපෑමක් සිදුකළ හැකිය. එසේ කම්පනයත්, පශ්චාත්තාපයත් ජනිත කළ, දමිළ බසින්... [More]
අදහස්| විද්‍යාවේ සියවසක පිම්ම!


(තාරක වරාපිටිය) පසුගිය සියවසේ මිනිස් ශිෂ්ඨාචාරය මුහුණපෑ ප්‍රධාන මාරක අභියෝග තුන වුයේ වසංගත, සාගත හා සංග්‍රාමයන්ය. ඒ සියවස තුල එසේ ඉන් මියැදුන... [More]
Boondi Dot Lk · බූන්දියේ අපේ වැඩක් · editorial@boondi.lk
Home · Currents · Raha · Sookiri · Kavi · Dosi · Music · Plus · Facebook